Dolu Konu

Atatürk’ün gözyaÅŸları

Ak saçlı bir ninenin aÄŸzından:

Yavrularım , siz bilmezsiniz, bir zamanlar “ köyümüze düÅŸman geliyor! “ dediler. Biz pılıyı pırtıyı toplayıp göçebeler gibi yola düÅŸtük. Sinan paÅŸa ovasında bir köye yerleÅŸtik.

Günler geçti. Bir gün düÅŸman ansızın köye geldi. Artık gidecek baÅŸka bir yer olmadığından, düÅŸman içinde kalmıştık. Bir sabah uyandığımız zaman uzaklardan top sesi geliyordu. “kurtulduk, kurtulduk!” diye sevince düÅŸtük. Tam bu sırada köyün öte başında dumanlarla beraber göklere alevler yükseldi. Köy yanıyordu. Her taraftan baÄŸrışmalar geliyordu. Kimimiz yarı çıplak, kimimiz yarı yanmış, bir halde köyün koruluÄŸunda yerleÅŸtik. Artık düÅŸman da köyü terk etmiÅŸti.

Biraz sonra atlılarımız, ellerinde al bayraklar olduÄŸu halde, yel gibi yoldan geçtiler. Bağırdık, durmadılar. Hepimiz yollara dökülmüÅŸ aÄŸlıyor, sızlıyorduk. Derken karşı yoldan bir toz bulutu yükseldi. Hepimiz gözlerimizi oraya diktik.

Biraz sonra bir otomobil göründü. Ve yavaÅŸlayarak yanımızda durdu. Ä°çinden altın gibi saçlı, kalpaklı bir adam fırladı. Durdu. Gözlerini periÅŸan durumumuza döndürdü. Uzun uzun, derin derin baktı. Bu sırada biz yanındaki subaylara sokulduk. Onlarda onun gibi bakıyordu. Bir tanesini çekerek:

- Bu adam kimdir? diye sorduk. Hafifçe:

- Mustafa Kemal, dedi.

O zaman hepimiz coştuk. Bu adı her zaman duyuyorduk.

- PaÅŸam, bizi kurtar, kurtar!.. diye bağırdık. Ayaklarına kapandık. O, hala dalgın dalgın, başı yerde düÅŸünüyordu. Birden doÄŸruldu. SaÄŸ eli havadaydı:
- Sizi bu ÅŸekle sokanlar cezalarını gördüler ve daha da görecekler!.. Diyerek elini ÅŸimÅŸek gibi aÅŸağıya indirdi ve o anda gözlerinden iki damla yaÅŸ yuvarlandı.

Benzer Yazılar: